دست خيال

برسان سلام ما را

2012-01-25T20:28:00.000+03:30

برای آزادیخواهان هر جای این زمین در زنجیر

میگویم آزادی

و مشتم هوا را میشکافد

گلولهای

سینهی تو را

و دستی

پهلوی دیگری را.

شلاق

بوسهای میشود دمادم

بر کمرهای مان

تا آزادی همچنان

پشت میلهها

ترانهی دلتنگی بخواند

میگویی آزادی

و مشتت هوا را میشکافد

گلولهای سینهی مرا

و ...

خواب ِ سوخته

2011-12-02T19:50:00.004+03:30

قهوهات از دهان میافتدُ

من از

ت.

مثل برهای بازیگوش

اما رام

از این فنجان به آن فنجان

در بهدر نگاهت میشوم

تا در کدام رویای تهنشین شده

تعبیر شوم.

پشت سر را نگاه کن

قطار فنجانهای دست نخورده ات را میبینی؟

که همچنان

در انتظار مهمانی بینهایت توست

تا شاید این ریلهای سرگشته

توازی را از یاد ببرند.

بانو!

دیگر چگونه باید « دوستت دارم» را

از زیر اینهمه آرزوی بیبخار

فریاد بزنم؟

خواب قهوه سنگین است

و روزگارم

زیر این کابوسهای سوخته

به نفس نفس افتاده

فنجان آخر را لب بزن

پی نوشت:
- اگر این فیس بوک لعنتی می گذاشت... چقدر وبلاگ را دوست داشتم روزگاری.
- دوستانی که از مرورگری غیر از I.E استفاده می کنند احتمالا نیم فاصله ها را به صورت چسبان می بینند.هنوز راه حلش را نیافته ام.

از انقلاب تا آزادی، دربست 3000 تومان

2011-11-19T13:52:00.001+03:30

1- همچنانکه فهم خشک و افراطی از دین، سالهاست قدمت دارد و این قدمت تاریخی باعث اعتبار و اصالتش نمیشود، قدمت تاریخیِ فهمِ افراطی از آزادی نیز استنادی برای صحتش نیست. هر چند شخصا وجود برداشت تندروانه از هر موضوعی را واقعیتی غیرقابل انکار ( و نه قابل تایید) از آن موضوع میدانم.

2- همچنانکه رفتارهای وحشیانهی گروهی به نام دین را عین دین نمیدانم و بهعنوان فهمی ظاهری، منفعت طلبانه، خِرد ستیز و غیراخلاقی از دین میشناسم، رفتارهای افراطی به نام آزادی را نیز، به پای آن ننوشته و فهمی ظاهری، منفعت طلبانه، خِردسیتز و غیراخلاقی از آزادی میدانم. این نوع نگاه را از آنجا مهم میدانم که میتواند من را از افتادن به دام واکنش و انفعال رهانیده و به یافتن واقعیت مفاهیم یا حداقل برداشتی متعادل و متکثر از مفاهیم رهنمون ساخته و در نتیجه از تلاش برای نهادینه کردن مفاهیم در جامعهای جوّ زده دلزده نکند.

3- همچنانکه برداشت افراطی از دین، هر چه از خدا و بهشت زورکی و پیامبر و روایت و ... دم بزند باز هم با نگاهی غیرانسانی و بر اساس منافع طبقهی حاکم شکل گرفته که زیر پوششی از مفاهیم آسمانی، نیاز انسان به تکیه گاه و امید و ترسش از سرنوشت و آینده جا خوش کردهاند، برداشت افراطی از آزادی هم هرچه تلاش کند از انواع القاب و عناوین پرطمطراق و زرق و برق دار استفاده کند باز هم یا بر مبنای احساسات محض (که یا نهایت آزادی مطلق را ورای هر قید حداقلی، منطقی و اخلاقی، عین آزادی و تمدن میداند یا از شیوههایی استفاده میکند که مستقیما آنتی تز خودش را تقویت میکند) شکل گرفته یا اصالت لذت جسمی (از قبیل لذت بصری و جنسی ... ) و دارد بر این برداشت لذت جویانه یا احساسی لعابی خوش رنگ میزند تا توجیهی انسانوار برایش بیابد.

4- افراط و تفریط مورد اشاره را دو روی یک سکه میدانم. شاید این دو فکر کنند تفاوتهای عظیمی دارند که یکی با تاسی به خدا هر چه میخواهد را توجیه میکند و آن دیگری با محوریت انسان. اما در نهایت این دو رفیقان خوبی برای یکدیگر هستند که هر جا یکی میدان گرفت، کفهی آن دیگری را هم بالا میبرد و بالعکس.

5- تعادل را کیمیای گمشدهی انسان میدانم.کیمیایی که هر چقدر هم از عقل و دانش و انسان و خدا دم بزنیم ظاهرا قرار است همچنان یافت مینشود.

این یک شعر نیست، تو بخوانش به هر نامی

2011-11-14T22:14:00.002+03:30

برای مسافران تازه وارد بازی مافیای زمین

باد را تو کاشتی حضرت والا

طوفانش به ما رسید

اینجا

پایان ادبیات است

ضربالمثلها

پی در پی

جا عوض میکنند

آنکه با باد همدست میشود

از آنور آبها سر در میآورد

و آنکه هیچ بادی نمی لرزاندش

لاجرم

گردباد را در آغوش میگیردُ

« مرد استُ

در حصار بد

گرفتار میآید»

اینجا

پایان دنیاست

انکسار زمان را نمیبینی

که جای همه چیز را به هم ریخته؟

بنزینهای آلوده

چنان گیجمان کردهاند

که نصرتی را با خاوری جابهجا میبینیم و

بیتالمال را با باسن آن دیگری

کسی برایمان گریه نخواهد کرد

که اینجا ته جهنم استُ

به هم خندیدن

سالهاست به جای با هم خندیدن

حکمرانی میکند

حالا که از شعر هم خبری نیست / بگذار اینگونه بگویم / آینهی ما / دیرزمانیست / تنها زیبایی ما را نشان میدهد و / زشتی دیگران را / گوشهامان را گرفتهایم / تا با خیال آسوده / به دشنامِ به هم ادامه دهیم.

با من بگو / صادقانه با من بگو / چقدر تا حالا / از آزادی دم زدهایم و ایران را برای همه خواستهایم / اما در دل / به دیگران گفتهایم:خفه / چقدر تا حالا از دستهامان / جز برای زدن دیگری استفاده کردهایم / که مثلا کسی را نوازش کند از ته دل، برای خاطر خودِ خودش / که دست کسی را بگیرد و بلندش کند از زمین / چقدر تا حالا به یاد فقیری بودهایم که از غم نان و لباس و سرپناه/ دلش لرزیده و سر بر زمین سرد گذاشته / چقدر تا حالا با ستمدیدگانِ هر کجای این کرهی خاکی / همذاتپنداری کردهایم.

با من بگو / صادقانه با من بگو / چند بار از هیتلر بد گفتهایم و / چند بار خودمان اسیر نژاد شدهایم / که عرب و ترک و کرد و بلوچ و لر و ترکمن و دهاتی و شهرستانی و ... را به سخره گرفتهایم / که خودمان، خانوادهمان، ثروتمان، زیباییمان، شهرمان، دینمان، دیدگاهمان، دانستههامان، تاریخمان و ... را اصیلتر و برتر از هر چیزی دانستهایم در این کائناتی که زمین، مقابلش نقطهی سوزنی هم نیست.

با من بگو اما صادقانهتر از همیشه / چه اندازه در مذمت دروغ سخن راندهایم و / چند مرتبه قفل دهانمان جز با کلید دروغ باز نشده / چه اندازه از زخمهامان نالیدهایم و / گُرده و شانهی چند نفر / از دشنهی ما رنگی شده / چه اندازه از نامردمی و بی مرامی گله داشتهایم و / چند نفر از مردمداری ما سخن گفتهاند / چه اندازه دیگران را بیمعرفت خواندهایم و / خودمان چند بار این درّ گران را در دست داشتهایم/ ... /

و مگر نهاینکه حکومت / برآمده از مردمش است/ پس از که شکایت میکنیم؟ / هزاران سال تاریخ / به چهکارمان میآید / اگر این روزها گرگ انسان باشیم؟

این نقاب را که بردارم و / چند لحظه نفس تازه کنم / خواهی دید / ... / من هم یکی از همینها / که این روزها خسته شده/ میخواهد کمی انسان باشد / میتوانم آیا؟ / میتوانیم آیا؟

شیزوفرنی اخلاقی

2011-11-09T23:24:00.001+03:30

اگر تا اینجایش طبیعی باشد که از وضعیت حاکم، ناراضی باشیم و بنالیم که دروغ و بیصداقتی و بیمعرفتی فراگیر شده، توجه به ثروت و ظاهر به جای اهمیت دادن به شخصیت و باطن، در قضاوتها به وفور دیده میشود، مردم چنین شدهاند و چنان و مدام آه جگرسوز سر دهیم که ای وای ببینید چقدر زخم خوردهایم و با چشمان تر، دلها را بلرزانیم که سینه خواهم شرحه شرحه تا بگویم شرح ماجرا، اما از این به بعدش اسمش را هر چه بگذاریم، دیگر طبیعی نیست که دچار تناقض در گفتار و رفتار باشیم و در عین فریاد از انواع و اقسام نابسامانیها، خواسته یا ناخواسته همانگونه عمل کنیم.اینجور مواقع به آینهای نیاز است تمام قد، برای آن عدهای که اینگونه مینالند و همانگونه اما، رفتار میکنند تا در آن آینه سیمای ناراست خودشان را به وضوح ببینند حتی اگر تلاش کنند آینه را بشکنند. نمیدانم چقدر میشود برای این رفتارها نامی انتخاب کرد.

پینوشت: امیدوارم خودم از این نکتهای که گفتم در امان باشم و تا وقتی نتوانستهام مذمومی را درون خودم بخوابانم، انگشت اتهام به سوی دیگران نشانه نروم.

چشمان تو، افسانه نیست...*

2011-10-23T15:15:00.006+03:30

نخستین لرزههای نگاهت

ارگ باستانی قلبم را فرو میریزد

_ سرباز قدیمی را

یارای مقاومت نیست.

وجب به وجب

روحم را آزاد میکنی

و دریای خفتهام را

در سرزمین پیراهنت

به رقص وا میداری.

از شمال تا جنوبتر از جنوب

از شرق تا آنسوتر از غرب

در کشور بر باد رفتهام

قیامتی برپا میشود

با ظهور قامتت.

سرباز_ِخلع_ِ سلاح شده

در گندمزار موهایت

آواز میخواند

با بوی خوش گلهای سرخت

مست میشود

و در فراز و نشیب جغرافیای اندامت

تاریخش را

از نو مینویسد.

این گرباد را دوست دارم

که از چشمانت میآغازد

تا یاختههای مُردهام سرک میکشد

و باز

برَم میگرداند به امن نگاهت

تا من بمانمُ

چشمانت

تن/ها

*: بخشی از یک ترانه که سراینده اش را نمی دانم اما خواننده، گویا مجید رکنی باشد.

پینوشت:

1-آن وقتها که فیس بوک چنین داغ نبود، محتوای کامنتها جور دیگری بود.این روزها هم من و هم خیلیهای دیگر، نخوانده، لایک میزنیم و میرویم سراغ نفر بعدی.این را گفتم که درخواست کنم، لایک و دیسلایک را بگذاریم برای فیس بوک که لینک شعر را آنجا هم میگذارم.اینجا اگر لطف میکنید، وقت میگذارید و با هزار دنگ و فنگ شیلترفکن(!)، کامنت میگذارید نگاه نقادانه را فراموش نکنید.سپاس

2-پیشنهاد مطالعه( برای دوستداران ادبیات):درسنامهی نظریهی ادبی/مری کلیگز/نشر اختران

مستر خاص!

2011-10-18T15:14:00.000+03:30

- همش بهخاطر اینه که فلانی آدم خاصیه.

- منظورت از «خاصُ» میشه توضیح بدی؟

- یعنی یه جوریه.

- خوب اینطوری که همهی آدما خاص هستن چون همه یه جوری هستن.

- ای بابا.چطوری بگم.یعنی دیر دوست میشه.زود به هم میزنه.انتظارات خاصی داره.بیشتر به فکر انتظارات خودشه.بیش از حد استاندارد حساسه.زود به دل میگیره.دیر یادش میره.دوست داره مدام سراغش رو بگیرن اما خودش کم سراغ دوستاشُ میگیره. با همه هست اما با هیچ کَس نیست.یه دفعه ناراحت میشه.یه دفعه کافه رو به هم میریزه. یه دفعه غیبش میزنه.فکر میکنه هیچ کَس درکش نمیکنه. ... ببین خلاصهاش کنم: اخلاقش یه جور خاصیه دیگه.

- آهان ممنونم خیلی خوب توضیح دادی.و این یعنی ایرادی در اون نیست و ما درکش نمیکنیم دیگه؟

- دقیقا.

{ فلش بک:

- دایی! چرا یه دیوار د̊ورِته به کسی اجازه نمیدی واردش بشه ؟

- دیوار که د̊ورَم هست اما اینطورَم نیست که به کسی اجازه ندم واردش بشه.طبیعیه افرادی واردش میشن که به تدریج به من نزدیک میشن و صمیمی.یعنی ارتفاع دیوار برای هر کسی متفاوته.

- خوب اینجوری بد نیست؟

- شاید بد باشه اما بهتر از اینه که بدتر بشه.

- بدترش کدومه؟

- که یه وقت به خودت بیای و ببینی اینهمه دوستی که فکر میکردی چقدر باهات صادق هستن و صمیمی، اونی نیستن که فکرش رو میکردی.که یهو ببینی تهِ لیوان رفاقتت چه چیزایی ته نشین شده.

- خوب این دیوار کم کم نقاب نمیشه که چهرهی واقعیتو بپوشونه؟

- سختیش هم به همینه که باید تلاش کنی همه چهرهی شفافتَ ببینن. خودت باشی بدون نقاب اما با حریم مشخصی برای هر کسی.این البته منافات نداره با این که به قول مادر ترزا، با همه خوب باشی و به همه مهر بورزی.}

- حواست کجاست اینهمه دارم صدات میکنم؟

- هیچی یاد یه چیزی افتادم.راستی دقت کردی که چه جالبه یه زمانی اگر هم آدمی، خاص میشد دلیل خاصی هم داشت.مثلا یکی سالینجر بود یکی انیشتین، ادیسون، کانت ، ... تازه اونا هم با این توصیفاتی که تو گفتی خاص نبودن.راستی چهجوری شد ما به اینجا رسیدیم؟

- دیدی باز به فکر خودتی. شماها درکتون پایینه اینجور آدما رو نمیفهمین.

- خوب از این حرفا بگذریم.داشتی دربارهی مکاتب اخلاقی توضیح میدادی...

- مثل اینکه بد نیست ما هم یه کم خاص بشیم ها.

- چی شد تو که اهل این حرفا نبودی.

- نه منظورم اون خاص نیست. این عام بودنمون برای بعضیا انگار سوتفاهم پیش آورده.یعنی در عین حال که تلاش میکنیم به فکر همه باشیم و از خوبی به کسی دریغ نکنیم اما یه کمی بیشتر محتاط باشیم اونم برای دل خودمون نه اینکه توی روابط بیرونیمون تاثیری بذاره.

- یا مثلا در ارتباطات جدید یه کمی تامل بیشتری کنیم یا به مرزبندیها بیشتر دقت کنیم.

- دیدی تو هم داری اهل این حرفا میشی.

- فکر کنم بس که این حرفا این روزا مد شده

ازدحام کوچه خوشبخت(!)

2011-10-12T13:27:00.003+03:30

تشنگی ام
قدیمی تر از آن است که
با جرعه ای لبخند سیراب شود
و شرابت
آن قدر کهنه نیست
تا این حریف را
از میدان به در کند

سوزن بان ایستگاه جهنم!
چشمانت را
در غربت نگاهم غسل تعمید بده
شاید از یاد ببری
مسافرانی که
سرِ دو راهی دنیا
به ناکجا فرستاده ای

حالا که دیگر
نمی توانی ریل ها را جابجا کنی
بگذار این قطار
به سوی خلوت خوشبختی بتازد

تهران – شهریور90

پی نوشت: حس نوشتن اگر بیاید، بعد از دوسال می خواهم وبلاگ نویسی را دوباره شروع کنم.وقتی غبار از وبلاگ های فیلتر شده قبلی می گرفتم، دوستان زیادی را دیدم که اسمشان در پیوندها بود اما از وبلاگ خبری نبود به لطف مهرورزان این دیار.خوشحال می شوم اگر دوستان، آدرس وب هایشان را یادآوری کنند.

قبل از سلام

2011-09-29T11:18:00.002+03:30

دست خیال من
انبوه واژه های شناور را
در بی کرانه ها
پیوند می زند